روزهای ما

برای تو....

nedasmaida — Sun, 27 Jul 2008 14:21:18 GMT

یا علی

یه چیز هایی رو خودتون می دونین و نیازی به توضیح نیست....ولی خودم می خوام بگم تا دقیق بدونین چه خبره ..نمی خوام به خیال این که خودتون می دونین ساکت بمونم ...

کسی بهم یاد نداد مهربونی رو!خوش اخلاقی رو !ابراز علاقه رو.....خیلی چیز ها رو یاد ندادن بهم!ولی یاد گرفتم- شماها هم همین طور...کسی به ما چیزی یاد نداد..شاید واسه اینه که گاهی خیلی بی جا خسته می شیم.- یادم نمیاد کسی عزیزم صدام زده باشه..گله ای هم نبود!چون ندیده بودم که نیازی حس بشه..با این حال این رو هم یاد گرفتم.ولی توی دنیای منطقی من جایی نداشت .واسه اطرافیانم کسی رو لایق نمی دونستم ..گذشت..بدون این که بدونم،بفهمم!از یاد رفت ..حالا !اطرافیانم همگی عقیده دارن که سردم....گاهی هم متهم می شم که بی عاطفه ام.

حالا شما ها هم می خواین که بگم و من غریبه ام با این تقاضا...حالا دلم می خواد بگم چون لایقش هستین و نمی تونم ....حالا !به چشم می بینم کسی که می گه عزیزم !عزیز تر می شه و امان از زمانی که می بینم کسی که به ظاهر می گه و عزیز می شه و من پس زده می شم....

حالا شماها می گین و من سرد برخورد می کنم ..من مات نگاه می کنم به رو به روم و سخت تر می شم !حتی برای شنیدنش - - -

به وسعت ما

nedasmaida — Fri, 27 Jun 2008 19:58:55 GMT

یادته ؟

کاش تو بودی منم بودم. تو گریه میکردی من بیشتر از تو.من اشکاتو پاک می کردم تو بهم دلداری میدادی. من میگفتم مهم اینه که ما هم دیگه رو داریم تو میگفتی دنیا یه طرف ما هم یه طرف .منم میگفتم می خوام دنیا نباشه اگه ما نباشه..

خوب می دونم که یادته.

از بیست و هشت سالگی تو تا خردی این فاصله ها...

nedasmaida — Sat, 14 Jun 2008 01:13:18 GMT

یا الله

امیـــــــــر...

آمدم این حرفها را اس ام اس کنم دیدم طولانی و سخت است!آمدم کامنت بگذارم گفتم اووووووووووه همه میبنند!!خب خصوصیش میکنم!نه!به دلم نمینشیند

تبریک اصلی رو که آخر شب گفتم پس اصلا هیچ نمیگویم!!این هم نمیشود دلم میخواهد بگویم!

همه ی این حرفها مال من نیست به نیابت آیدا و ندا هم میگویم!

28 سالگی تو..هی دلم میخواهد 28 سالگی را بفهمم تا بدانم در چه حالی، نمیشود!

بیخیال درک بیست و هشت سالگی میشوم و به آنچه گذشت و مارا کشاند تا در بیست و هشتمین تکرار آمدنت هم باشیم فکر میکنم.

امیر؛ دارم به شیر فکر میکنم!.به شیر و شکرهایی که با هم خوردیم! به عسل هایی که به هم خوراندیم!

و قهوه هامان! گاهی تلخ گاهی با شکر!!با هم خوردیم و به هم خوراندیم...

ذائقه ام شیرو شکر میخواهد، تلخی قهوه را دوست ندارد. اما دلم،دلمان به قهوه ها مدیون است؛ بی شکر..

میدانی چرا مدیون!!؟ قهوه آماده ات میکند که تلختر هم اگر بود بنوشی...

و اینها یعنی خیلی.

امروز به یمن تولدت شیر و شکر میخوریم و رو به این همه فاصله شکلک در می آوریم که با همه ی زیادیش حریف سه تفنگدار نشد!

طروات یک روز

nedasmaida — Wed, 28 May 2008 23:36:18 GMT

یا دیان..

جمعه صبح..ندا میخواد بیاد خونمون..باز هم آیدا نیست!!!

با تک زنگ ندا بیدار میشم،یادم میاد خودم بهش گفتم بزن بیدارم کن.ساعت 8:30am .

ساعت 10 من هنوز توی رختخوابم و به خودم غر میزنم..اصلا ذهنم کار نمیکنه که کدوم کارو اول انجام بدم.باهاش تماس میگیرم،میگه میخوای سرگرمم کنی که الان نیام؟! میگم وای الان نه من هنوز آماده نیستم!!

دارم خوشکل میکنم(هستما!!!) که اس ام اس میده:من دیگه طاقت ندارم میخوام بیام..پشت سرش باز اس ام اس: اسماء؛ اگه من تنها نباشم و یکی دیگه هم همرام باشه تو ناراحت میشی؟ _ مات و متحیر جواب میدم :کی؟

میگه :غریبه نیست تو آخرین لحظه اومد! اولش به خودم گفتم خب ندا مجبور شده! یه کم گذشت دیدم دارم از حرص میپوکم آخه کیو آورده ..حیف خلوتی که میتونستیم داشته باشیم!!

سعی میکنم خونسردیمو حفظ کنم باهاش تماس میگیرم :کیه همرات؟ میگه میفهمی بذار بیام..میگم نه بگو..میگه عصبانی نباش میام میگم بهت! میگم عصبانی نیستم(دروغ گفتم) دختر یا پسر؟..میگه دختر،اسماء چیز نمونده تا خونتون الا ن میام میبینی...

جلوم که می ایسته یه تنگ ماهی دستشه..به نگاه معنی دارم میخنده...میخواستم بهش بگم چقدر از اومدن ماهی اش خوشحال شدم گناه داشت طفلی تنها، آخه جفتشم تازه مرحوم شده بود درست نبود تنها بمونه...میخواستم همه اینا رو بگم یادم رفت..

بهش میگم برو تو اتاق تا بیام..منم تغییر لباس میدم و میرم...نگاهش میکنم و میگم به تو گفتم تیره نپوش خودم مشکی پوشیدم..

ماهی مریض احواله.. شنیده ام که هوای سرد حالشان رو جا میاره..پیشنهاد یخچال میدهم و وقتی مهسا تنگ ماهی را بغل میکند که ببرد هنوز ندا نگرانه.

مهسامون امتحان فیزیک داره..یه کم پیشمون میشینه میره تو سالن درس بخونه!

میگم:چیا آوردی واسم؟ نامه هامونو آوردی؟ "اتوبوس شب" چی؟

میگه:همه رو آوردم! بیا اتوبوس شب ببینیم!

میگم:نه! حیف نیست ؟!لحظه هامونو با فیلم بگذرونیم!!

میگه:باشه.

میگه: بخونم؟ مامانینا بیرون بشنون اشکالی نداره؟

با لبخند و حرکت سرم میگم نه.

میخونه:

شب آشیانه شب زده// چکاوک شکسته پر//رسیده ام به نا کجا//مرا به خانه ام ببر

کسی به یاد عشق نیست//کسی به فکر ما شدن// از این تبار خود شکن//تو مانده ای و بغض من

از این چراغ مردگی//از این بر آب سوختن//از این پرنده کشتنُ//از این قفس فروختن//

چگونه گریه سر کنم//که یار غمگسار نیست//مرا به خانه ام ببر//که شهر شهر ِ یار نیست

مرا به خانه ام ببر//ستاره دلنواز نیست//سکوت نعره میزند//که شب ترانه ساز نیست//

مرا به خانه ام ببر//که عشق در میانه نیست//مرا به خانه ام ببر// اگرچه خانه خانه نیست//

تموم که شد لبخندم و نگاهم،میدونم زبون نگاهم و بلده هیچی نمیگم...مامان از بیرون کف میزنه و سوت!!!

دوباره می خونه:

وطن پرنده پر در خون // وطن شکفته ِ گل ِ در خون // وطن فلات شهید و شهر//وطن خاکا به سر خون// وطن ترانه زندانی// وطن قصیده ویرانی // ستاره ها اعدامیان ظلمت // به خاک اگرچه میریزد //

سحر دوباره بر میخیزد

...

بهش میگم اولین بار کی بهت گفت صدات قشنگ؟ میگه: یکی از دبیرامون دوم راهنمایی بودم..بهم گفت اگه چند دقیقه ی دیگه خونده بودی گریه میکردم..بهش میگم:اولین بار که بهت گفتم صدات قشنگه یادته؟میگه:نه! میگم پای تخته وایساده بودی داشتی شکل میکشیدی و میخوندی..من و تو تنها بودیم...یه لحظه مکث کردی بهت گفتم ندا؛صدات خیلی قشنگه!! برگشتی یه نگاهی کردی لبخندی زدی و دوباره به کارت ادامه دادی!

سرگرم نامه هامون میشیم،تمام وقتهایی که امروز رو هرگز تا این حد پیش بینی نمیکردیم..به همشون نگاه کردیم و تک تک لحظه ها زنده شد و بعد آهی ..که نفهمیدم بلند کشیدیم یا توی دلمون!

نهار به میل ندا زرشک پلو داریم من باز دوربینم دستمه..مهسا هم نهار پیش ماست،زودتر از ما میخوره و میره پی درسش..اما خیلی نمیگذره که با یه عالمه دفتر و کتاب میاد داخل!! میگم تموم شد؟!میگه نه..میخوام اینجا بشینم بیرون دوست ندارم..میگم اینجا نمیشه من و ندا حرف میزنیم درس نمیخونی!!میگه میخونم! اصرارم تاثیری نداشت و رو به رویمان نشست! و تا آخرین لحظه انگار که در نظر سنجی شرکت کرده باشد پا به پای ما حرف زد !!!!

3:30 بعد از ظهره و چقدر خوبه که امروز زمان مهربونه و زود نمیگذره..هنوز کلی وقت داریم..مهسا پای سیستم نشسته و گذرش به وبلاگ من میافته و ندا تند تند میخونه!! و بازی تازه از اینجا شروع میشه!

ندا میگه این اخرین پست مخاطبت کیه؟ میگم: هوووووم...حدس بزن! مهسا تقلب میرسونه!!منم نا بتونم دوتاشونو گول میزنم!

فکر میکنم کار سختیه و انگار که خیلی محاله حدس زدن، میگم اگه حدس بزنید همه ی مخاطبا کیا هستن و درست هم بگید منم بهتون میگم!! چیزی نمیگذره که با کمی پچ پچ همه رو درست حدس میزنن و من به قول مهسا در دلم عروسی کنون که چقدر خوب میشناسن منو ..از اون ور ناراحت که رازهام برملا شد!

از اینجا به بعد مهسا قول میده به آن ور اتاق نقل مکان کن و پشت به ما درس خوان بشه! بچمون به قولش عمل میکنه اما خوابش میگیره و میخواد یک ساعت دیگه صداش کنم!!

من و ندا هم کلی حرفهای یواشکی میزنیم..

حرفهای یواشکی شاید یعنی حرفهایی که به وقت تنهایی و با خود گفتن دل شیر میخواهد..تنهایی بار این حرفها را کشیدن سخت است..دهانت را خشک میکند..سردت میشود..شک میکنی به همه چیز..ساده ترینش به خودت..و چه چیز سخت تر از این وقتی که به راهی که آمده ای نگاه کنی و بگویی اشتباه بود؟ و آن ته دلت کسی فریاد بزند اشتباه؟! حماقت بود!!

در این لحظه هاست که میگویم نمیشود تنهایی بار این حرفها را کشید..باید کسی باشد که به تو بگوید درست که اشتباه بود اما روشنی ده ها راه دیگر بود...باید هوای همدیگرو داشته باشیم که دوباره خطا نریم...!

ودلمان نمیخواهد این حرفهای یواشکی ،نگاه ِ صورتی مهسا را زرد کند آن هم زرد آلوده به خاکستری!

اول شب است...چیزی به وقت رفتن نمانده..انگار لحظه ها را قایم میکنیم..باز دوربین به دست میشوم..عکس میگیرم و خودم خوشم می آید..

لحظات آخر باشد برای خودمان اینجا نمیگویم...

آیدا نبود..یعنی تا 22 تیر نیست..جای آیدا خندیدیم..خوردیم..نظر دادیم..آه کشیدیم..اس ام اس هم دادیم ولو نرسید..

از یک صبح _ تا یک شب _

nedasmaida — Sat, 03 May 2008 14:08:18 GMT

از دو هفته قبل میگم جمعه ها دلم میگیره نمیام..پس میشود روز چهارشنبه..

چهارشنبه رسید..به مدد غر زدنهای بابا نسبتا زود رفتم.تمام طول مسیر راه رو خوابیدم..چرا؟؟

چشم که باز کردم یه کوچه پایین تر از خونه شون بودیم..چقدر آرووم بودم.

مثل همیشه هم هول کردم هم کمی خجلم اما اون قیافه ی خونسرد رو به خودم میگیرم و سلام میدم.

چهره ی پذیرای خاله رو حس میکنم راحت تر میشم...روبوسی ها به دلم نشست.

...

شب شد..ساعت 10...دقیقا نیمی از روزم اونجا گذشت..نمیگم مثل چشم بهم زدن گذشت،نه!تک تک لحظه ها را حس کردم با پوستم..با چشمم..با دلم..حتی چشیدم..

خیابانها نیمه تاریک است...همه جا خوش آمد گویی است به کسی...چشم میبندم به همه ی آنها و فقط فکر میکنم...که چقدر دوست داشتم..چقدر دوست داشتم...

وقتی که هنوز نرسیده بو میکشم میگم:هوووووم بو میاد..نهار چیه؟

میگه:مامان یهو دیشب یادش اومد تو شامی پلو دوست داری..گفت شامی پلو میذارم با خورشت بادمجون.

ذوق مرگ میشم.. ندا میفهمه..منم رو خودم نمیذارم!!

وقتی که ندا روبه روم نشست چشم در چشم..گفتم این حس غریبیتو از کجا آوردی...

گفت وای دست خودم نیست!!میخوام نباشه..نمیشه!گفتم میذارم به حساب اینکه خیلی وقته نیومدم!

وقتی که بهش گفتم 5 دقیقه بهت فرصت میدم که بشی ندای قبلی وگرنه میرم!!:(...و اصلا نفهمیدم کی ندام شد ندای قبلی...اصلا به 5 دقیقه رسید؟

وقتی که پای سیستم نشستیم و عکس مرده ها و زنده ها و نیمه زنده ها رو نگاه کردیم..و آه کشیدیم...و از صدای سیستم بدمان آمد و به آن گوشه اتاق پناه بردیم..

وقتی که ندا سالاد درست میکنه..خاله کنارمان نشسته..خسته ست از کار روزانه.. من گاهی به دستهای ندا نگاه میکنم که چه جوری خیار و کاهو را خرد میکنه..با چه ترتیبی ..ندا ساکته..گوش میده به آنچه که من و خاله میگیم...و گاهی دانستن چقدر مشکل ست..خلوت می طلبد اما نیست..

وقتی که ندا میرود پی تهیه نهار...من از تمام اتاقش فیلم میگیرم..انگار برای روز مباداست!..صبر میکنم سفره چیده شود از سفره عکس میگیرم ..میخواهم مثل همیشه لحظه را نگه دارم.... اممم چقدر خوشمزه ست!

چقدر وقت نهار جای آیدا خالیست...

وقتی که یک قاشق میخوریم و ده قاشق حرف میزنیم..این بین باز خاله می آید پیشمان..پسرها هم هی میروند و می آیند من راحتم اما خاله با اشاره ای میگوید :برید تا راحت نهارشونو بخورن! پسر ها هم خجالت زده میروند..

وقتی که همه میروند و تنها میشویم...حقیقت چقدر آلوده ست به تلخی ها..یک چیزی انگار درد میکند ..گذشته..مسئول..بزرگتری..در ابتدای جوانی باید بزرگ شد..

وقتی که صورتم را بر میگردانم..تا نبیند لرزش لبم را..و چیزی در چشمم!

وقتی که دلم میخواد برای اولین بار سرم را روی شانه کسی بگذارم...و نمیدانم چرا ندا...و میگذارم..نمیدانم اصلا با هم حرف زدیم آن لحظه..شاید..با دستمان..با پوستمان..شاید وقتی که با گل پیرهنش بازی میکردم داشتم حرف میزدم...شاید وقتی که موهایش را دور انگشت هی می پیچاندم بعد می کشیدم داشتم چیزی میگفتم..شاید وقتی که عرق دستم را با دامنش خشک کرد داشت چیزی میگفت...نمی دانم

وقتی که دلمان هوای آیدا رو میکنه...ندا قبل از هر چیز بهش میگه وای چقدر دوست دارم آیدا! منم گوشی و میگیرم میگم: درست بود ، ما واقعا همذاتیم!!!

وقتی که دلمان هوای آشپزخانه را میکند..ندا گرسنه ست ..با اشتها میخورد من نگاهش میکنم..

وقتی که بیرون باد می آید..من دلم باد میخواهد ندا هم...چیزی نمیگذرد خاله هم می آید با بساط باقلا..باد می آید و ندا چایی میاورد و چقدر در باد چایی خوردن خوب است...

وقتی که پسرها فوتبال بازی میکنند و ندا به گمانم به بهانه ی آرام کردنشان میگوید: بیایید با هم بحث کنیم..

به دو دقیقه نمیکشد که کنارمان نشسته اند.. و وقتی که ندا میپرسد و میدانم پشت هر سوالش چیست!

میپرسد از رابطه های دختر و پسر...بحث داغ میشود..و بعد به گذشته ها کشانده میشود..و بعد نسبتا به نقطه ی دلخواه من و ندا میرسد..

وقتی که ندا باز میپرسد:به نظرتون با ارزش ترین چیز تو دنیا چیه؟

ابی مون میگه: ایمان به خدا!! ندا هر چیزی که داشته باشی این ایمان به خدا نباشه انگار هیچی نیست..

مصطفی تایید میکنه...و باز بحث میشه...

به ندا میگم..خوب نظر تو چیه؟...با مکث میگه: اینکه خودتو داشته باشی!

میگم: یه چیزی هست بالاتر از اینه که حتی اگه خودتو از دست بدی..اون باز به دستت میده خودتو!

ندا همون لبخند و میزنه...میدونه چیو میگم..پسرها مات نگامون میکنن که ما داریم به هم چی میگیم و پشت سر هم میپرسن اون چیز چیه!!منم میگم: یه دوست خوب! از نگاه معنی دارشون به من و ندا و آیدا قرمز میشم...

و لحظه ی گلهای بنفشه..و آسمون..و اذوون مغرب..و باز اتاق ندا..و باز خودمون دوتا...و شام..و لحظه ی آخر:

وقتی که مامان ها کنفرانس مبارزه با مرد رو گذاشتن..صدای خندشون تمام حیاط رو برداشته ..تو از پشت منو بغل گرفتی..سرت توی گوشمه ..حرفهای آخر...میگم دلم نمیخواد برم..اما باید...میگی امروز خیلی خوب بود..میگم خیلی..گوشهام انگار جز واسه صدای تو سنگین بود...من میرم...و همه چیز آروومه.

مهربون .. صبور .. پر شر و شور .. بهاری

nedasmaida — Fri, 25 Apr 2008 21:13:18 GMT

می خواستم همراه بسته ای که دارم میفرستم، نامه هم بدم، اما دیدم حرفهام نه بوی جوهر میده و نه روی کاغذ وایمیسه. برای همین میخوام اینجا بنویسم، البته به عنوان مهمان.

خیلی از اومدنتون نگذشت که دیدم جایی به خودتون اختصاص دادین. یه کم دیگه که گذشت دیدم به! جای کمی هم نگرفتین. از کم شروع کردین و کلی پیش رفتین. دوستیتون هم روز پس نداشت که می دونین از دید من دوستی که روز پس پیدا کنه کارش تمومه. پس دارین پیش میرین. داریم پیش میریم.
هستین. بیشتر از همهء روزهایی که خوب یا بد، سخت یا آسون، شاد یا غمناک... گذشته. تازه جای سه تا چهار تا شدین.
میدونم کلی اذیتتون کردم و تازه هنوزم کلی اذیت دیگه مونده ولی خوب همینه که هست. اگه اعتراضی داشتین تا حالا 100 دفعه ای بیرونم کرده بودین که نکردین.

آیدا!
از تو شروع شد و برای بهتر شدن تو شروع شد. اثر چندانی توی اون شادی که دنبالش بودم تا بهش برسونمت نداشتم، اما بودم. وقتی فهمیدم یکی نیستی و سه تایی، خوشحال شدم و کمی هم متعجب. چون سه تایی بودن و موندن سخته. سر همین هم شد که خواستم بقیهء تو رو هم بشناسم. مقاوم بودنت رو توی کمتر کسی دیدم و خیلی دوستش دارم. کلی حرفهای گفته شده و گفته نشده بینمون پیش اومد که خواست خدا رو توی تک تکشون دیدم. هنوزم نگاهش رو می بینم و به بودنش دلشادم. نمی دونم توی کفه ترازو، انرژیهایی که ازت گرفتم در مقابل انرژیهایی که بهت دادم کمتر هستن یا نه. ولی امیدوارم کمتر باشن.

اسما!
نمیخوام بازم فکر کنی تو رو جایگزین کسی کردم ها. نه. ولی عجیب بودن همزمانی اومدنت با اوج فکرم به صادق هیچوقت برام کهنه نمیشه. توی این سالها خوب از پس شناسوندن خودت بهم بر اومدی، حتی بیشتر از دو بخش دیگه خودت. همیشه صبرت و ستون بودنت رو توی دوستیتون دوست دارم و در تموم وقتایی که فشار زیادی رو به خاطر این ستون بودن تحمل کردی، به دوستیم باهات افتخار کردم. هدهدت رو هم خیلی قبول دارم و برای همین هم هیچوقت بی آب و غذا نمیگذارمش.

ندا!
دیرتر از دو بخش دیگهء خودت باهات آشنا شدم. اما کم نمیشناختمت. هم ماه بودن تولدمون بود یا مشترکات دیگه نمیدونم، اما خیلی سریع پیش رفتیم و با اینکه از حاشیه ها کمتر گفتی خیلی با هم راحت شدیم، چیزی که همیشه دوستش دارم و جزء اصلی دوستیهای موندنی میدونمش. اوایل گیج میشدم از بعضی کارهات ولی کم کم فهمیدم که برخلاف اونچه که ازت دیده میشه، اصلا پیچیدگی نداری و خیلی صاف و زلالی. زلال بودنی که نه تنها حفظش می کنی، بلکه به بقیه هم می بخشی، بی هیچ چشمداشتی.

مهسا!
بودنت بین سه نفری که خوب میشناسیشون داره پر رنگ و پر رنگتر میشه. چیزی که خیلی خوب حسش می‌کنم و خیلی زود بهش میرسی. از اینکه من رو داداشی خودت دونستی، اون هم با اون همه خجالتی که پشت صدات بود، خوشحالم و دلگرم.

از جـوی خوشـــاب دوســــت آبـــی خـوردم خوش کردم و خوش خوردم و خوش آوردم
« مولانا »

nedasmaida — Sat, 05 Apr 2008 11:45:18 GMT

یا حبیب القلوب الصادقین....

سلام ندا....

اگر غلط تایی دیدی ببخش.

می خوام نامه هات رو بخونم.....هم زمان با خوندن می خوام جوابت رو بدم....تو اتاقمم.....چراغ ها خاموشه.....چی بهم انقدر جرئت داده رو نمی دونم....می خوام این جا جوابت رو بدم...

نامه های خودم رو خوندی و بعضی از تکه هاش رو نوشتی....واست نوشتم:{زیبایی یک زن در چشمانش نهفته است....زیرا چشم هایش دریچه ی روح اوست...امروز مریم بهم گفت به ندا نمیاد این جوری فکر کنه ولی من گفتم میاد .چون همون برقی یا فروغی که تو چشمهات هست اینو بهم می گه..}

آره ندا....هنوز اون برق رو می بینم....همیشه دیگه نیست....ولی می بینمش....امروز که اس ام اس زدی گفتی این درد منو باید به خیلی از چیز ها برسونه...چهره ات رو ندیدم!ولی برق رو دیدم..با این که دیگه یادم رفته که درد!آدمو به چی می رسونه ...ولی حرفت آرومم کرد واسه نگرانیم از جسمت...ندا!وقتی درد رو بفهمی!بدونی از چی اومده و واسه چی اومده و با چی می ره!دیگه درد نیست...انگار یه چیزیه!عذابت نمی ده....شبیه یه وسیله می شه واسه رسیدنت به......

ندا گفتی تا کوری فاصله ی زیادی نسیت!ندا هست!ندا!ماها درسته هیچ کاری نکردیم!هیچی رو درست نکردیم!گاهی خراب هم کردیم!ولی ندا!پایه ی عقیده ها ریخته شده....ندا!شاید یه مدت زیاد دور بشیم !ولی!نمی میرن عقیده هامون!مگر این که...مگر این که عقیده ی دیگه ایی جاشو بگیرن....ندا!من تو این مرحله ام.....وجود شماها خیلی کمکم می کنه که گم تر نشم....می ترسم از خودم ندا...یادته همیشه اسما می گفت درد آدم اگه از خود آدم باشه چی کار باید بکنیم؟!ندا!دارم از ترس می میرم...ولی منم مثل خودت و با خودت...یا علی گفتم....تو دل خودم گفتم...به خودم....

منم دلم گرفته.....

ندا تو واسه خونه سکوت کردی!؟من واسه خونه سکوت شدم...سکوتم کردن....نمی خواستم ...شدم...بگرد...شاید تو هم شدی...نه این که خودت کرده باشی.

واست نوشتم..{اون روزا ما دلی داشتیم..واسه بردن جونی داشتیم...}

ندا فکر نمی کنم که چون توی دفترت ننوشتی ارزش دادن به من و اسما نیست....من اگر توی دفترم نوشتم واسه این بود که عزیز ترین چیز هام بین شماها پخش شه....

ندا!نمی دونم چرا این روزا انقدر زر زرو شدم....وقتی دیدم واست نوشتم :{مگر ما همه به خدا توکل نکردیم؟پس ترسمون چیه ..چرا می ترسم...ندا دعا کن همه خوب باشیم............ندا!یادت باشه خوشبختیم.....ما خیلی خوشبختیم...}.به همتون اس ام اس زدم...یادت باشه خوشبختیم...اینو واسه داشتن همتون برای خودم...برای خودتون زدم....نه واسه دوست داشتن و دوست داشتنتون....واسه خیلی چیزا.........

ندا؟تو چرا انقدر از ما تاثیر می گیری؟حتی اشتباه های من رو هم تاثیر گرفتی........خودم رو نبخشیدم.

ندا!کلمه ی ما هم ذاتیم رو من نگفتم و پیدا نکردم...اسما یه روز بهم گفت فهمیدم ما چی هستیم...ما هم ذاتیم...آره...ما واسه هم ذات بودنمونه که با همه خرابی هامون با هم موندیم.....

نامه تو که خوندم فهمیدم چرا اون شب گیر دادی که می خوام بغلت کنم.....کاش فهمیده بودم چرا می خوای بغلم کنی.

وقتی گفتی کاغد های دفترمو بو بکش و این کارو کردم خودت رو دیدم...وقتی رفتم و خودت گفته بودی بوی ندا می ده چشام گرد شد.....اینا از چیه ندا؟؟؟؟

ندا؟یادته اسما همیشه می گه الهی خدا شما رو ازم نگیره؟ندا؟ما اگر با هم نبودیم!چی به سر هر کدوممون میومد؟

واست نوشتم:{اگر یکی اومد باهات درد و دل کنه اول به حرف های اون گوش بده حتی اگر خودت پر بودی...بذار اون خالی شه..}الان اضافه می کنم بهش ندا....اگر خواستی با کسی درد و دل کنی اول خوب بعش دقت کن ببین خودش در چه حاله...شاید توان شنیدن حرف هات رو نداشته باشه....هر چند خودم خیلی عمل نکردم به این حرف...ولی ندا...نمی دونم چند سال پیش این حرف رو واست نوشته بودم .همون طور که توی این سال ها شده جزئی از عقیده هام!این هم می شه جزئی از عقیده هام.زمان باید.

ندا...آره!من گاهی خودم رو به دیگرون ترجیح دادم.دروغ نمی گم به خودم!منم به همون دلیل خودت!وقتی خودم رو از دست دادم واسه دیگرون چه طوری وجود داشته باشم؟

بو کشیدی دارم واست می نویسم؟؟تک زدی بهم!!!!!!!

ندا!تو تکه های خودت رو به کسی ندادی!انگار دورشون ریختی!اگر تکه های ندا رو به کسی داده بودی اون باید ازشون استفاده می کرد....ولی یادم نمیاد کسی رو که یه اخلاق از ندا رو گرفته باشن.

ندا...آمین یا رب العالمین....واسه اون دعا!ولی.....سخت بود .مثل زمانی که واست نوشته بودم اون دعا رو راحت نبود.طول کشید تا درک کنم.

تنهایی بزرگترین درده؟ندا!نفهمی از همه ی درد ها بد تره.....وقتی یه مدت بفهمی و دیگه نفهمی .......چند روز پیش اومدم به خدا بگم خدایا!فهمم رو از دست دادم..بیشتر از قبل رو بهم برگردون...هنوز جمله ام کامل نشده بود که از ترس خوردمش....خدا گاهی همه چیز رو از آدم می گیره تا وقتی بدستش اوردی دو دستی بچسبیش....می دونم اگر چیزی رو دوباره بهم بده دوباره می گیره و دوباره باید بشینم منتظر برگشت.

هوم ندا!همراه باعث می شه بدترین درد ها رنگش دردشون کمتر بشه..خیلی وقت پیش با اسما بحث کردیم سر همین موضوع...این که عاشق بودن باعث می شه درد هارو بهتر تحمل کنیم..اسما پرسید دوست داشته شدن یا دوست داشتن؟...با هم گفتیم دوست داشتن !خیلی ها ممکنه دوست داشته باشن!ولی تو حسی نداشته باشی بهشون !عشق به آدم آرامش می ده!یه بار تو دفترم نوشتم دوست داشتن حتی دست خط آدم رو هم قشنگ می کنه...انگار آروم تر می نویسی....دوست داشتن یه طرفه آدم ها رو بزرگ می کنه...دو طرفش می چسبونتت به طاق آسمون......ندا یادمون بمونه سر این قضیه باهات حرف بزنم....این که دوست داشتن به آدم ارامش می ده...

واست نوشتم {ندا داری شکل می گیری!درست شکل بگیر}یادت باشه اینو ندا...

منم یادمه تورو نصیحت می کردم!ولی اسم قشنگتری پیدا نکردی واسش؟حس پیر مرد ها رو دارم الان!

ندا!!!!!!!جمله ی خودم رو نگفتی!ولی منظور منم همین بود!:ما اگر به هم نرسیم می میریم.....هیچی بد تر از مردن نیست ندا.

بهت گفتم {ما نباختین خدا!ما برنده شدیم}چی رو بدست اوردیم؟ندا!عمل نکردن به عقیده هامون برنده شدنه؟(الان دیدم اشنباه تایپ کردم...ولی نمی خوام عوضش کنم(ما نباختیم ندا))ندا درجا زدن برنده شدنه؟

آها خودت یه جوابی دادی...ما زمانی می بازیم که همدیگرو درون خودمون از دست بدیم!.....ندا...بعد از داشتن باید ساخت!

من اینو نوشتم؟{من خدا رو بالای سرمون با لبخندش می بینم...ندا تحمل چشمای بسته ی خدا رو ندارم...}ندا؟چی شد که دیگه خدا توی تک تک لحظه هام با همون لبخند نیست؟چی شد چشماش ؟چرا لبخندش بر عکس شده؟چرا چشماش برق لبخند رو نداره؟چرا گاهی می بنده چشماشو!نه از عصبانیت!از دلگیریش!

اسما!یادته همیشه می گفتم خدا روی ما حساب باز کرده!...............دلگیر می شه اگر خراب کنیم.....اسما!چرا می دیدیم؟چی شد که می دیدیم؟

نشونه ها رو هنوز هم می بینم!وقتی هم زمان با خوندن این خط پایین و دلگیریم آهنگ می خونه {می شه خدا رو حس کرد تو لحظه های ساده............ }همین که اسمش اومد آرومم کرد.

ندا تو گفتی:{تو این لحظه حس می کنم خدا یه لبخند معنی دار گوشه ی لبشه و دست به سینه داره بهم نگاه می کنه..آیدا چشماش برق می زنه..با تردید نگام نمی کنه...تو چشماش یه قروغ هست......}ببین ندا من کجام تو کجا.....ولی من یا علی گفتم.

آره ندا این ساختن بچگی و سادگیت رو بهت بر می گردونه.....دیدیم که خوب نبودن چقدر دورمون کرد.

تموم شد نامه ات.....یازده صفحه بود...ساعت 1 هست بذار تک بزنم ببینم بیداری؟باید باشی!بیداری!جواب دادی.

برم یه چیزی بخورم و این رو آپ کنم .

هر چی محال می شد با عشق داره می شه.

اربعین 86

nedasmaida — Fri, 21 Mar 2008 11:53:18 GMT

باز هم تنهام و قرار هست برم پیش اسما....هشتمین اهنگ از بنیامین رو انتخاب می کنم و می رم دمشق...می رم تو جاده ی طبس ...می رم تو صحن حرم امام رضا...شهر زینب....حلب....بلندی های جولان....قبر هابیل و بهشت...........کوه ها.....سمت چپ سرم رو تکیه می دم به دیوار و گریه می کنم.....جوابم رو نمی ده به خودم می گم تنهایی!راحت باش....بلند......

بابا زنگ می زنه که درو ببند و برو!من نمیام....هندزفری رو زیر مانتوم رد می کنم و راه میوفتم...حس خفگی دارم....مغنه ام به اندازه ی کافی باز هست.....ولی هوز هم حس خفگی دارم.....یه نگاه به خیابون می ندازم، می گم واسه اربعین هست که هوا تار هست یا واسه دل من هست؟

تو کوچه اسما اینا باز می زنم زیر گریه....دم در خونشون می ایستم تا بند بیان....وارد که می شم مهسا یکم از بی حالیم جا می خورده....بروی همدیگه نمیاریم ...طبق معمول آخرین نفراسما هست که سلامش می کنم....همیشه این جوری بیشتر بهم می چسبه تا اولین باشه و سریع به خاطر بزرگتر ها ازش بگذرم....سراغ ندا رو می گیرم می گه هنوز نیومده...خوابه خوابم....یه چیزی می خورم و می ریم پای سیستم....یک ساعتی می گذره به اسما پیشنهاد می کنم ندا یه راست بذاره فردا بیاد!این موقع چه طوری می خواد بیاد؟!!!زنگ می زنه و باکلی غرولند و عذر خواهی و ناراحتی ساعت ۱۰ میاد

از وقتی هم که میاد می شینه پای تل و من و اسما پای سیستمیم....هر از گهی یه نگاه بهش می ندازم می بینم هم داره اس ام اس می زنه هم تل حرف می زنه!یکم صداشو بدون این که بفهمه پر می کنیم و ریزریز می خندیم و آخرش دادمون در میاد بابا گناه داریم !!وقت شام می شه به بهونه ی این که رو زمین جا نیست 3 تایی می ریم روی میز و حالا نوبت منه که برم پای تل!اسما بهم اشاره می کنه زود تمومش کنیا!می گم باشه و می رم تا دلشوره ام تموم شه انقدر تو حال وهوام هستم که مهسا میاد می گه اسما گفت بیا!و قطعش می کنم .....انقدر گرسنم هست که غذای ندارو که نمی دونم از چه حالی نمی تونه بخوره رومی خورم ..و بهشون می گم خوابه خوابم!!!!سرم پایینه هنوز دارم می خورم که یه لیوان یخ روم خالی می شه و فقط نگاه می کنم ببینم کسی دید یا نه!!!!به ندا می گن خوب مغز فندوقی!لباسم خیسه خیس شد!می گه خواب از سرت پرید!؟می گم خوب دیوونه!!!می خوای خواب از سرم بپره یه ته استکان بریز!نه یه نصفه لیوان که دیگه خشک نشم!!!!!!!!!!

با اسما می خندیم....

هممون خوابمون میاد 4 نفری روی تخت های اسما و مهسا که چسبیدن بهم می خوابیم .... به ترتیب اسما...ندا...من...مهسا....طبق معمول هم مهسا میاد می چسبه تو کمر من ....من دوتا پتومی ندازم روم.....ندا هر از گاهی روش طرفه منه...گاهی روش طرف اسما.....صبح ساعت 4 همگی بیدار می شیم و از سرما دلمون نمیاد از جامون بلند شیم...اسما که می گه نخوابیده...ولی من خواب خوبی رفتم....توی بهار خواب می شینم و به زور خودمو جا می دم بین اسما وندا و دوتا سینی جلومونه.....

5 بسته شمع من و 12 اسما....ندا هم 2 تا ....

شمع ها رو که روشن می کنم هر از گاهی یه نگاه به دیگ ها و آسمون می ندازم....هر از گاهی یه نگاه به شمعهای اسما...باز آسمون....ندا عکس می گیره....شمعهام تموم شده و ازشون عکس می گیرم....دیگه حالا فقط مونده72 تا شمع های اسما.....

به کارهاش دقت می کنم.....

همزمان با گذاشتن شمعهاش و روشن کردنشون منم حرفامو به خدا می زنم....از دلش خبر دارم و باهاش همکلامم.....واسش دعا می کنم و اسما رو به شمع می گه خدایا از کمر نسوزونش و من ................باز ادامه می دیم....از رو نمی ریم....چندتا شمع میوفته که باز می زاریمشون سر جاش...یه جا دست اسما بد جاست و ازش شمع رو می گیرم.....دست های اسما مرتب با شمع می سوزه و باز به کارمون ادامه می دیم....ندا فقط نگاه می کنه و هر از گاهی می گه چه بوی آش سبزی میاد!!!!و من نگاه دیگ می کنم....سپیده می زنه و دیگ برنج رو دیگه گذاشتن و ما هنوز داریم شمع می زاریم....یه چند تا شمع باز میوفتن و می زاریمشون ......یواش تو گوش اسما می گم بذار حدیث چند تا از شمع ها رو روشن کنه!نگام می کنه می گه تموم شد و رو به حدیث می گه اگه شمعی خاموش شد تو روشنش کن...پشتش می گم دعا هم بکن!.....کم کم حیاط شلوغ می شه..از اسما می پرسم واسه خودت که روشن کردی !می گه نه!!!حرصم می گیره ازش!!نگاش می کنم!گازش می گیرم!محکم!!ندا به طرفداری اسما می زنه تو دستم! می پریم به هم کتک کاری می کنیم!انقدر جدی همدیگرو می زنیم که عمه ی اسما میاد از هم جدامون کنه که اسما تو اون حالت پر از خنده با اشاره می گه شوخیه!مهسا این وسط میاد کمک من!در اصل می شه حائل بین من و ندا!و من ندا با حرف همدیگرو ول نمی کنیم هر از گاهی هم چنگ می زنیم.....گاز هم!

صبحونه رو که می خوریم من می رم دنبال کارای کنکور فرداش و یه سر بیمارستان و دفتر و دوباره برمی گردم پیش اسما اینا که هر کدومشون یه طوری روی تخت خوابیدن ...بیدارشون می کنم و یه کم اذیت می کنیم و می ریم توی حیاط واسه پخش نذری ها..تو حیاط ندا با تعجب بهم می گه نذری خورشت سبزی هست؟!می گم آره؟می گه پس بوی سبزی از این بود؟بهش می گم ندا فکر می کردی چی داریم نذری؟می گه من به همه گفتم خورشت قیمه هست!!!و من نمی دونم چطور درساشو پاس می کنه!!!...نذری ها که توم می شه می رم می خوابم و چشمام و که باز می کنم می بینم ندا یه چیپس گرفته جلوی دماغم و صدام می زنه!غلط می خورم میاد اون طرفم و منم گشنهههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههه!!!!دنبال چیپس راه میوفتم !یه نگاه می ندازم با اسما و مهسا و بابای اسما !یه نگاه می ندازم به تنقلات و دوباره شیرجه می رم توی تخت!فقط صدای اسما رو می شنوم که می گه دیدی گفتم فقط همین طوری می شه جداش کرد از تخت!.....

بیدار می شم واسه نهار و دیگه نمی خوابیم تا عصر وقت رفتن................خوش گذاشت....مهسا خیلی حرص خورد واسه پخش نذری ها...یادمون رفت ته دیگ رو کاهو بذاریم!!!الان یادم اومد

تولدت

nedasmaida — Fri, 21 Dec 2007 21:39:18 GMT

دلم می خواست آخرین شب 22 سالگی اسما رو با هم باشیم ....با ندا قرار گذاشتیم شب رو بریم بیرون

.....شب قشنگی بود...اسما هر چی دوست داشت گفت و خواست و ندا هم !!!!حالا چرا ندا رو نمی دونم !

!کلی هم عکس گرفتیم که فقط من تو دوتاش بودم!!!

شب بعدش تولد اسما بود....

صبح اسما رو با آهنگ "واسه ی تولد تو دست خالیم عزیزم...."بیدار کردم ....

از سر کار که اومدم رفتم پیش اسما...

قبل از این که برم تو اطاقِ اسما ،مهسا هدیه ی مامان اسما رو نشونم داد!!منم!!!!!!

ندا زود تراومده بود و هدیه ی اسما رو داده بود...من هنوز که هنوز نتونستم هدیه ی اسما رو بدم!!سخته!!!!!!!!

بعد از این که بادکنکایی رو که من خریده بودم نصب گردید یکم حرکات موزون از نوع آمازونیش با ندا انجام دادیم تا کیک آماده شد ....

رفتیم تو حال و مودب نشستیم..... کلی عکس گرفتیم و آهنگ گذاشتیم....

.ته دل من و اسما خالی و ندا شاد.......شاد شاد.....

اسما شمع فوت می کرد...ندا جیغ می زد...من عکس می گرفتم...من نگاه اسما می کردم....ندا شاد بود....

من شدم داماد و کیک گذاشتم تو دهن اسما!اسما گاز می گرفت....مسابقه کیک خوری گذاشتیم......

ندا کیک به زور کرد تو دهن من...اسما عکس می گرفت... دور از چشم بابای اسما حرکات موزون از جنس دامادیش انجام دادیم..ندا از شامش نگذشت و برد خونه!!!!!!

من بادکنک ترکوندم....اسما نگاه من می کرد.... ندا که رفت ،رفتیم تو اتاق اسما....اس ام اس ندا...از دل خالیمون گفتیم....

{آگر تو آمده بودی بهار می آمد... }

شام رو خوردیم با بغض من....و نمی دونم کی بود که ترکید و شد دو قطره....عجیب دل گیر بودم و دلم از ندا شاد....دلم از اسما شاد ....

تصمیم گرفتیم فردا صبح زود،بریم باغ یکی از دوستان..

بعد از کلی قر و فر بالاخره تصمیم گرفتیم بخوابیم و از بس که اسما حرف زد و غر غر کرد تا 2 بیدار بودیم .....البته من می گم دیر تر خوابیدیم!!!!صبح هم مثل یک ببر!!!!بیدار شدیم!!!!!!!!!!!!

با الفاظ قشنگی که اسما و من به کار بردیم خواب از سرمون کاملا پرید!!

آش خوردیم و رفتیم....تو ماشین از بابا ها گفتیم ....

توی باغ کلی دوست داشتم بذارم دنبال مرغ و خروس ها و بوقلمون!کلی ادای بوقلمون در اوردم...

کلی تو استخر سنگ انداختیم با اسما....کلی ندید بدیدی در اوردیم.....

برگشت رو بعد از میل نمودن میوه خوابیدیم و تو خونه هم خوابیدیم تا 4!...

بعد از صرف نهار هم من به سوی خانه روانه شدم.....با سری منگ....

ما با همیم که نترسیم...

nedasmaida — Sat, 27 Oct 2007 21:49:18 GMT

وقتی که میگه میخوام بیام خونتون اونقدر بغض دارم که حتی نمیتونم بپرسم چی شد یهو؟

فقط میگم باشه ، به خودم میگم اگه تا فردا حالم خوب نبود بهش میگم بذار یه روز دیگه.

اما خیلی نمیگذره که دلم هواشو میکنه و بهش اس م اس میزنم که کی میای؟

اونم جواب نمی ده ()

وقتی اون میاد مامان میره، پس تنهاییم ()

اول نمازشو میخونه.بعد کنارم میشینه...

با هیجان چیزایی که چند روز اخیر اتفاق افتاده تعریف میکنه.

نمی دونم اگه بدونه بیشتر حواسم به حضورش بود تا به حرفاش چی کار میکنه!

(ولی ندا همه حرفاتو گوش دادما() )

اون تند تند حرف میزنه من ازش عکس و فیلم میگیرم، صداشو پر میکنم، گاهی

از سر لذت گاهی از ترس از دست دادن.

چشم به هم میزنیم سه ساعت میگذره و باید بره. وقتی می بوسمش و بهش میگم

خوش گذشت از ته ته دلم بود!

چقدر این خلوت دو نفرمونو دوست داشتم...انگار به این تنهایی دو نفره پناه بردیم!

خوش باشین اما نه به هر قیمتی...